ADVAITA VEDANTA

                            The Supreme Knowledge




    మానవుల విజ్ఞానం రెండే రెండు శాఖలు. ఒకటి ద్వైతం. రెండు అద్వైతం. నూటికి తొంబైతొమ్మిది ద్వైతమైతే ఒకే ఒకటి అద్వైతం. ద్వైతమంటే అన్నిటిలో తేడా చూడడం. తొంబైతొమ్మిది యని పేరే గాని అవి అన్ని మూడే పదార్ధాలు. ఒకటి మనలాంటి జీవులు. రెండు మనం నిత్యం చూచే ఈ ప్రపంచమూ. మూడు వీటి కతీతంగా ఎక్కడో ఉన్నాడని భావించే ఈశ్వరుడు. జీవులు కొటానుకోట్లు ఉండవచ్చు. ప్రపంచంలో కూడ చరా చర పదార్ధాలు అసంఖ్యాకంగా ఉండవచ్చు. అలాగే ఈశ్వరుడు కూడా ఒకటి కాదు ముప్పైమూడు కోట్ల దేవతలు, ముగ్గురు మూర్తులు, ఎందరైనా ఉండవచ్చు. కాని జాతులు మూడే. జీవుడు-జగత్-ఈశ్వరుడు అన్నీ దేని పాటికదేనని చూస్తే ద్వైతం. అన్ని కలసి ఒక్కటే - ఏ మాత్రం తేడా లేదని భావిస్తే అది అద్వైతం.

     పోతే ఈ మూడూ ఒక దాని కొకటి తేడాగానే చూస్తుంటాము. లోకుల దగ్గర నుంచి శాస్త్రజ్ఞులు, మతాచార్యుల వరకు అందరిది భేద దృష్టే. చూచే నేను వేరు. నేను చూచే ఈ లోకం వేరు. ఆ ఈశ్వరుడు నాకంటె వేరు అని ఇలా వేరు గానే ఉంటుంది ప్రతివాడి దృష్టి. అన్ని కలిసి ఒకటేనని ఏకంగా చూడడు. మరి లోకులే గాక ఆయా శాస్త్రాలలో కృషి చేసే వారిది కూడ ఇదే భావన. శాస్త్రజ్ఞుడు వేరు. శాస్త్రజ్ఞుడు పరిశోధించే విషయం వేరు. దానివల్ల సాధించే ఫలితాలు వేరు. శాస్త్రజ్ఞుడే ఆవిషయం కాదు. ఆ విషయమే ఫలితం కాదు.

     అలాగే సంగీత సాహిత్యాది కళలు కూడా. పాట పాడే గాయకుడే పాట కాదు. అది వినే శ్రోతలు గాయకుడు కారు. పాటే గాయకుడు, శ్రోత కాదు. దేనిపాటి కది అన్యమే. ఇక ధర్మ శాస్త్రజ్ఞుల విషయం చూతామా. ఒక సోమయాజి యజ్ణం చేస్తాడు, ఆ యజ్ఞమే సోమయాజి కాదు. ఆ యజ్ఞ ఫలమైన స్వర్గమే యజ్ఞమా. అదే లోకాంతరమా. అదే జన్మాంతరమా కాదు గదా. ఇలా అప్పటి మతమేమిటి, ఇప్పటి శాస్త్రమేమిటి ప్రతి ఒక్క దానిలో భేద దృష్టే తప్ప అభేద దృష్టి లేదు.

     ఇంతెందుకు షడ్దర్శనాలని పేరు పడ్డ సాంఖ్యాది దర్శనాలే తీసుకొని చూడండి. సాంఖ్యం కపిలాచార్యుడి సిద్దాంతం. ప్రకృతి, పురుషుడు రెండే తత్త్వాలని పేర్కొంటాడాయన. ప్రకృతి కర్త, పురుషుడు భోక్త. అది సుఖ దుఖా:లు కల్పిస్తూంటే మన మనుభవిస్తూంటా మంటాడు. కర్త అది. భోక్త మనం. అయినా మన మసంగులం. మనకేది అంటదు. అంటకున్నా అనుభవిస్తాం కష్ట సుఖాలు. పోతే పతంజలి యోగ శాస్త్రముంది. ఈ రేండు గాక ఆయన ఈశ్వరుడిని ఒప్పుకున్నాడు. ఆ ఈశ్వరుడు వ్యాపకుడు కాదు. ముగ్గురూ ఎవరికి వారే వేరు వేరు. ఇక గౌతముడి న్యాయ దర్శనం, కణాదుడి వైశేషిక దర్శనం రెండున్నాయి. రెండింటిలోను ఇదే వరుస. న్యాయంలో పదహారు పదార్దాలు పరిగణించారు. వైశేషికంలో పదహారు కాదు ఏడు పదార్దాలు పరిగణించారు. ఇన్ని చెప్పారంటెనే పరస్పరం భేదం వచ్చి పడింది.

     ఇక పూర్వోత్తర మీ మాంసల సంగతి చేప్పనక్కరలేదు. పూర్వ మీమాంసకులకు వేదమే చాలు. ఈశ్వరుడు అవసరం లేదు. వేదం చేప్పిన విధులు తప్ప నిషిద్దాలు పనికిరావు. సత్కర్మలు చేస్తే స్వర్గ సుఖం. జన్మాంతరాలలో అభ్యుదయం. ఇదంతా అన్యభావనే. అనన్యం కాదు. మరి ఉత్తర మీమాంసకే వేదాంతమని పేరు. తరువాత వీరే మద్వమతస్ధులయ్యారు. వారు జీవేశ్వర. జీవ జగత్. జీవ జీవ. జగత్ జగత్. జగదీశ్వర ఇలా ఐదు భేదాలు చూస్తారు. పైగా ఐదు సత్యాలని వాదిస్తారు. మరి విశిష్టాద్వైతులైతే జీవ జగదీశ్వరులు మూడింటికీ తత్వత్రయం అని పేరు పెట్టి వాటికి భేదము, అభేదము రెండూ ఉంటాయని సిద్దాంతం చేస్తారు.

     ఈ విధంగా మానవ జాతి పుట్టి ఆలోచన సాగించినప్పటి నుంచీ ఇప్పటి శాస్త్రజ్ఞులు చేసే ఆలోచనల వరకూ అన్నింటిలో భేద దృష్టే తప్ప పరిపూర్ణమైన అభేద దృష్టి ఏ మాత్రమూ కానరాదు. ఈ భేద దృష్టికే అసలు ద్వైతమని పేరు. దీనిననుసరించి నంతవరకు మానవుడికి సమస్యే తప్ప పరిష్కారం ఉండదు. సమస్య ఏమిటి, పరిష్కారమేమిటి?. అసలు సమస్య మరణం. దానికి పరిష్కారం అమరత్వం. ద్వైత దృష్టిలో సమస్యే కాని పరిష్కారం లేదు. కారణం అన్యదృష్టే సమస్య. అనన్యదృష్టి ఐతే గాని అది సమస్యకు పరిష్కారం కాదు.

    ఇలాంటి అనన్య దృష్టిని ప్రసాదించి సమస్యను పరిష్కారించేది అద్వైతం ఒక్కటే. అది ఎలాగని అడగవచ్చు. నాకే గదా సమస్య అంటున్నావు. ఆ నేను ఎవరు. అది ఈ శరీరం కాదు. మనస్సు కాదు. ప్రాణం కాదు. ఏదీ కాదు. కేవలం నేనున్నాననే స్పురణే నేను. స్పురణ అనేది జ్ఞానం. ఉండటం దాని అస్తిత్వం. రెండూ నిరాకారం నిర్వికల్పం గనుక ఆకాశం లాగ సర్వవ్యాపకం. శరీరమూ మనః ప్రాణాలు మొదలుకొని బాహ్యమైన చరా చర పదార్దాల వరకు సర్వత్రా అస్తిత్వమూ దాని స్పురణే చూస్తున్నాము మనం. ప్రతి ఒక్కటి ఉన్నది ఉన్నదనే చూస్తామే కాని లేదని చూడము. ఒకవేళ లేకున్నా లేమిని కూడ ఉన్నదనే చూస్తాము. అలాగే ప్రతిదీ నాకు స్పురిస్తున్నదనే దర్శిస్తాను. ఈ సత్తా స్పూర్తులు తప్ప ఎక్కడ మరేది నీకు కనిపించదు. అది నీ శరీరం కాని. ఈ ప్రపంచం కాని. ఆ ఈశ్వరుడు కాని ఏదైనా కావచ్చు. ఉన్నదనే స్పురణ తప్ప మరేముందక్కడ.

    అయినా ఆ ఆకారాలూ ఆ చేష్టలూ వాటి తాలూకు ఆలోచనలు కూడ గోచరిస్తూ ఉన్నాయి కదా. అంటే అదికూడా ఉండటమూ ఊన్నట్టు స్పురించటమే. అవి రెండు వాటి నుంచి తొలగిస్తే అక్కడ ఏదీ నిలవదు. ఉండకుండా ఏలా ఉంటుంది. స్పురించకుండా ఏలా కనిపిస్తూంది. అయినా ఉన్నట్టు కనిపిస్తున్నది అది ఏమిటని నీకు సందేహం. ఏదో కాదది ఈ ఉండటమనే స్పురణే. అన్యంగా ఏదో ఉన్నట్టు స్పురిస్తున్నట్టు నీకు భాసిస్తున్నది. దీనికే ఆభాస అని పేరు. ఆభాస వాస్తవం కాదు గనుక భయం లేదు. ఎండలో నడిచి పోతుంటే మన నీడ మనకు కనిపిస్తున్నది. అది మనకు మన శరీరమే మరో రూపంలో కనిపిస్తున్నది. మనకు అన్యంగా లేదు.కనుక దాని వల్ల సమస్య లేదు.

    అలాగే నేననే స్పురణే నా ఉనికే. నాలో మాత్రమే గాక సర్వత్రా అంటే నీవు జీవ జగదీశ్వరులుగా భావించే వాటన్నిటిలో నీవెప్పుడు చూస్తున్నావో అప్పుడది ఇక ద్వైతం కాదు. అద్వైతమే. ఇలాంటి అద్వైత దృష్టికి ఇక సమస్య ఏముంది. దృశ్యంగా కనపడేదంతా దృష్టి విలాసమే. దాని ఆభాసే. దాని విభూతే. అంటే దృగ్రూపుడనైన నేనే దృశ్యమైన జీవ జగదీశ్వరులుగా స్పురిస్తూంటాము. కనుక జీవితమైనా నా స్పురణే, మరణమైనా నా స్పురణే. నేనే సర్వత్రా వ్యాపించి ఉన్నప్పుడిక నాకు మరణమే లేదు. మరణమే కదా సమస్య. సమస్య ద్వైతం వల్లనైతే దానికి అద్వైతమే పరిష్కారం. ఇదే అద్వైత విజ్ఞానంలోని విశిష్టత. సూత్రప్రాయంగా తెలియ చేసిన ఈ సత్యమే బ్రహ్మశ్రీ యల్లంరాజు శ్రీనివాస రావు గారి ప్రవచనములు, రచనల ద్వారా విపులంగా తేలుసుకోవచ్చు.